Με στόχο την αλλαγή χρήσης και την επαναξιοποίηση κλειστών ιδιοκτησιών που στο παρελθόν λειτουργούσαν ως εκπαιδευτήριο ξένων γλωσσών, σχεδιάστηκε η εσωτερική διαμόρφωση ενός ορόφου τυπικής πολυκατοικίας στο κέντρο της Λάρισας.

      Η συνένωση επιμέρους ιδιοκτησιών οδήγησε στη δημιουργία δύο αστικών μικροκατοικιών, οι οποίες οργανώνονται γύρω από μια χρωματιστή κατασκευή-πολυέπιπλο που συγκεντρώνει βασικές λειτουργίες της κατοικίας. 

      Στην εκδοχή της συγκεκριμένης μικροκατοικίας, οι κύριες συνθετικές αποφάσεις καθορίστηκαν από το πλατυμέτωπο ανάπτυγμα της όψης, οδηγώντας στη διαμόρφωση τριών διακριτών γραμμικών ζωνών με σταδιακή μετάβαση από την ιδιωτικότητα προς την εξωστρέφεια. Οι πιο ιδιωτικές λειτουργίες κυριαρχούν στη ζώνη που αναπτύσσεται το χρωματιστό πολυέπιπλο. Η ενιαία, ενδιάμεση, ανοικτή ζώνη διημέρευσης βρίσκεται ανάμεσα στον εξωτερικό χώρο (βεράντα) και στους πιο ιδιωτικούς χώρους της μικροκατοικίας και αντίστοιχα κατατάσσεται στην κλίμακα ιδιωτικότητας. Τέλος, η ζώνη της βεράντας εχει τα χαρακτηριστικά ενός εντελώς ανοικτού χώρου με πλήρη εξωστρέφεια.

      Στην πιο ιδιωτική ζώνη-πολυέπιπλο, το οποίο ενσωματώνει τον χώρο ύπνου με μια μικρή γωνιά μελέτης, το μπάνιο, εκτεταμένους αποθηκευτικούς χώρους, εντοιχισμένες οικιακές συσκευές, καθώς και το σύνολο των ηλεκτρομηχανολογικών εγκαταστάσεων της κατοικίας. Η κατασκευή λειτουργεί ως ο βασικός οργανωτικός πυρήνας του χώρου, συγκεντρώνοντας και αποκρύπτοντας τις καθημερινές λειτουργίες.

      Η υλικότητα και οι χρωματικές επιλογές αναδεικνύουν το πολυέπιπλο ως το κυρίαρχο συνθετικό στοιχείο του έργου. Στον χώρο διημέρευσης κυριαρχούν οι ουδέτερες αποχρώσεις, οι καθαρές γεωμετρίες και τα λεπτά μεταλλικά στοιχεία, ενισχύοντας τη λιτότητα της σύνθεσης και επιτρέποντας στις κρυφές λειτουργίες του πολυεπίπλου να αποκαλύπτονται σταδιακά. Στο λουτρό, οι μονοχρωματικές επιφάνειες πατητής τσιμεντοκονίας συνδυάζονται με έναν φιμέ καθρέφτη πλήρους ανάπτυξης, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ηρεμίας και χωρικής συνέχειας.

      Μέσα από αυτές τις σχεδιαστικές χειρονομίες, το έργο προσπαθεί να ισορροπήσει την ψυχολογία και συμπεριφορά του χρήστη  ανάμεσα στην περιέργεια και την ανακάλυψη, στην εσωστρέφεια και την εξωτερίκευση.