Το έργο αφορά την επανάχρηση υφιστάμενου κτίσματος και την προσθήκη καθ’ ύψος και κατ’ επέκταση έτσι ώστε να μετατραπεί σε δυο ανεξάρτητες εξοχικές κατοικίες.

Το οικόπεδο βρίσκεται εντός του ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥ ΟΙΚΙΣΜΟΥ ΦΟΥΡΝΑΣ του ΔΗΜΟΥ ΚΑΡΠΕΝΗΣΙΟΥ. Χαρακτηρίζεται από έντονη υψομετρική διαφορά μεταξύ βόρειας και νότιας πλευράς, που φτάνει τα 9,80μ. Επί των δυο αυτών πλευρών διέρχονται δρόμοι του χωριού.

Το υφιστάμενο κτίριο παρουσιάζει απλή, λιτή μορφή σε αντίθεση με τον εξωτερικό χώρο που χαρακτηρίζεται από έντονες κλίσεις και υψομετρικές διαφοροποιήσεις. Κατασκευασμένο προ του 1955, αναπτύσσεται σε τρία επίπεδα ανεξάρτητα μεταξύ τους. Το υπόγειο έχει εμβαδόν 31,00 τ.μ., και ήταν το κατώι. Το ισόγειο και ο όροφος είναι 53,00 τ.μ. με τριμερή διάταξη σε επίπεδο κάτοψης και αποτελούν δυο ξεχωριστές κατοικίες.

Το κτίριο είναι στραμμένο προς τον Βορρά και περιβάλλεται από ένα τοπίο ανάλογων τριώροφων κτισμάτων. Ενσωματώνεται αρμονικά στον οικισμό αλλά και στις έντονες φυσικές καμπύλες του εδάφους του ορεινού χωριού, καθώς η εσωτερική αυλή προσαρμόζεται στη μορφολογία του εδάφους και χωρίζεται σε τέσσερα επίπεδα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με τα υπερυψωμένα τοιχία περιμετρικά, να προσφέρει ιδιωτικότητα στην καθημερινότητα των οικογενειών. Παρατηρείται κι εδώ το χαρακτηριστικό των ορεινών χωριών, με την πυκνή δόμηση και την πλήρη εκμετάλλευση του ελάχιστου.

Κύριο χαρακτηριστικό του οικοπέδου είναι η αυλή του και ο τρόπος που συμπληρώνει το κτίριο. Απότομες κλίμακες, στηθαία και μικρές αυλές, αγκαλιάζουν κάθε επίπεδο του κτιρίου και διαμορφώνουν μικρά καθιστικά ή περάσματα. Κάθε επίπεδο έχει τη δική του αυλή, το δικό του πέρασμα προς τον Βορρά ή τον Νότο. Στη νότια πλευρά, μια απότομη κλίμακα οδηγεί στον πάνω δρόμο, διανύοντας μια υψομετρική διαφορά 5,00 μ. Ανεβαίνοντας αποκαλύπτεται το οικόπεδο, το κτίριο, τα γειτονικά κτίρια και όλο το χωριό.

Στόχος της πρότασης αποκατάστασης και επανάχρησης είναι η διατήρηση της αρχιτεκτονικής μορφολογίας και τυπολογίας του κτιρίου, η αρμονική ένταξη της προσθήκης στον χαρακτήρα του παραδοσιακού οικισμού και ο διακριτός διαχωρισμός υφιστάμενων στοιχείων και νέων επεμβάσεων. Ανέκαθεν οι προσθήκες προκύπτουν από την αλληλουχία γεγονότων στην ανθρώπινη ζωή αλλά και το ίδιο το κτίριο. Δείχνουν την αυθεντική σχέση χρήστη και κτιρίου και διαφοροποιούνται περισσότερο όταν ο χρήστης αλλάζει.

Η προσθήκη τοποθετείται στη νότια πλευρά του οικοπέδου, σε επαφή με το κτίριο. Αποτελεί συνέχεια του τρίτου επιπέδου και αναπτύσσεται και σε ένα τέταρτο επίπεδο. Το τέταρτο επίπεδο αποκαλύπτεται στη νότια πλευρά και φτάνει έως το επίπεδο του δρόμου. Το κτίριο αποκτά την τέταρτη όψη επί του οικισμού. Σκοπός της επέμβασης είναι το πρώτο επίπεδο να ενωθεί λειτουργικά με το δεύτερο, και το τρίτο επίπεδο να επεκταθεί κατ’ επέκταση και καθ’ ύψος. Η επέμβαση δεν αλλοιώνει το υφιστάμενο κέλυφος και την κύρια όψη του κτιρίου. Δημιουργεί δυο νέες κατοικίες που λειτουργούν ανεξάρτητα, αλλά έχουν τη δυνατότητα να «συναντηθούν» στο επίπεδο της αυλής.

Στόχος είναι η επανάχρηση να αποκαλύψει και να αναδείξει τα αυθεντικά χαρακτηριστικά του αρχικού κτιρίου, εισάγοντας όμως παραδοσιακά στοιχεία με σύγχρονο τρόπο. Το γαλάζιο χρώμα των ξύλινων κουφωμάτων διατηρήθηκε και υιοθετήθηκε και στην προσθήκη. Το σύνολο των ανοιγμάτων παραμένουν, ενώ «ανοίγουν» και όσα είχαν κλείσει στο παρελθόν. Τα νέα ανοίγματα της προσθήκης ακολουθούν τα δεδομένα του παραδοσιακού οικισμού. Ο ένας και μοναδικός εξώστης που υπήρχε, ανακατασκευάζεται με τα ίδια υλικά και τον ίδιο σχεδιασμό που είχε κατασκευαστεί τότε. Η στέγη απλώνεται ανάμεσα στο παλιό και το νέο.

Αποκαλύπτονται οι υφές και τα υλικά του παρελθόντος και ενοποιούνται με το λευκό επίχρισμα της προσθήκης. Το τελικό αποτέλεσμα επιδιώκει να συνομιλήσει με τον τόπο του και να ενώσει δυο διαφορετικές χρονικές περιόδους.

Αρχιτεκτονικό γραφείο: Μαριαστέλλα Γεωργούση
Αρχιτεκτονική μελέτη: Μαριαστέλλα Γεωργούση, Μανώλης Διτσούδης