Στο πλαίσιο της αναζήτησης της ταυτότητας αυτής της κατοικίας που βρίσκεται σε ένα κλασικό παράδειγμα ελληνικής πολυκατοικίας προηγούμενων δεκαετιών αναζητήθηκε, μέσω του εσωτερικού αρχιτεκτονικού σχεδιασμού, μια νέα διαρρύθμιση των χώρων που πηγάζει από τις σύγχρονες ανάγκες κατοίκησης. Επιπλέον μέσα από τις χρωματικές επιλογές της υλικότητας εκδηλώνεται μια νοσταλγική διάθεση, η οποία  καθοδηγείται από την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1970 που κατασκευάστηκε το κτίριο πολυκατοικίας. 

       Πρόθεση αποτέλεσε η μετατόπιση του «κέντρου βάρους» της κατοικίας στο μέσον της, δηλαδή στην «εστία» όπως ορίζονταν στο αρχετυπικό πρότυπο των πρώτων οργανωμένων κατοικιών και αργότερα με τα μοντέλα κατοίκισης στην αρχαιότητα. Στο σημερινό μοντέλο κατοίκισης την εστία υποκαθιστά, όχι ένα σημείο διατήρησης της φωτιάς αλλά, ένα πολυέπιπλο που αποτελεί σημείο που συναντιούνται αγαπημένα και οικία πρόσωπα για να εκπληρώσουν βασικές, καθημερινές ανάγκες όπως η τροφή, η συναναστροφή, η επαφή με τη γνώση και τη μελέτη, είτε από κοινού ή σε μονάδες. 

      Αυτή η μεταλλική κατασκευή με λεπτές διατομές που συνθέτει το πολυέπιπλο επιχειρεί να εξωραΐσει την αμηχανία ύπαρξης ενός δομικού στοιχείου στο μέσον της κατοικίας, που έμεινε αμετακίνητο μετά τις καθαιρέσεις και να προσδώσει χρήσεις (όπως αποθήκευση, φαγητό, μελέτη) που λειτουργούν συνδετικά στους χώρους που συναντιούνται νοητά πάνω σε αυτό το σημείο αναφοράς. 

      Η αλλαγή διαρρύθμισης, ταυτόχρονα με τον αναπροσδιορισμό της γεωμετρίας και της λειτουργίας των χώρων, εξασφάλισε την δυνατότητα στον φυσικό φωτισμό να εισχωρήσει έως το κέντρο της κατοικίας.  Η επιλογή των παστέλ και έντονων χρωμάτων στους τοίχους και στα νέα υλικά αποπνέει την ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1970, επαναδιατυπωμένη στη σημερινή υλικότητα.